Si të shqiptojmë përfundimet -ed: /t/, /d/ ose /ɪd/

Mësuesit shpesh shqiptojnë çdo -ed përfundim si një rrokë shtesë e plotë: “work-ed”, “play-ed”, “jump-ed”. Folësit vendas pothuajse kurrë nuk e bëjnë këtë. Në fakt, shumica e përfundimeve -ed nuk shtojnë asnjë rrokë fare.

Ka tre mënyra për të thënë -ed, dhe rregulli varet vetëm nga tingëllimi i fundit i foljes.

Rregulli 1 — /ɪd/: pas /t/ ose /d/

Kur folja tashmë përfundon me tingëllim /t/ ose /d/, ju nevojitet një rrokë shtesë, ndryshe nuk do të dëgjonit përfundimin:

• want → wanted /ɪd/
• need → needed /ɪd/
• decide → decided /ɪd/

Ky është i vetmi rast ku -ed është një rrokë e veçantë.

Rregulli 2 — /t/: pas tingëllimeve pa zë

Pas një tingëllimi pa zë (/p/, /k/, /s/, /ʃ/, /tʃ/, /f/, /θ/) përfundimi është një /t i shkurtër dhe i qetë:

• work → worked /wɜːkt/
• stop → stopped /stɒpt/
• watch → watched /wɒtʃt/
• laugh → laughed /lɑːft/

Rregulli 3 — /d/: pas gjithçkaje tjetër

Pas zanoreve dhe tingëllimeve me zë, përfundimi është një /d i butë:

• play → played /pleɪd/
• live → lived /lɪvd/
• call → called /kɔːld/

Kontroll i shpejtë: vendosni dorën në fyt dhe thoni tingëllimin e fundit të foljes. Zhurmë → /d/. Pa zhurmë → /t/. Një /t/ ose /d/ tashmë i pranishëm → /ɪd/.

Praktikoni me një histori të shkurtër

I walked home, opened the door, and wanted to sleep. Then I remembered I needed to cook. I washed some rice and called my friend.

Numëroni rrokët ndërsa lexoni. Walked dhe washed janë një rrokë secila; vetëm wanted dhe needed shtohen.

HolosAccent vlerëson bashkëtingëlloret përfundimtare të çdo fjale, kështu që një -ed i humbur ose shtesë është i dukshëm menjëherë — një detaj i vogël që bën që anglishtja juaj të tingëllojë shumë më të sigurt.