วิธีออกเสียง -ed endings: /t/, /d/ หรือ /ɪd/

ผู้เรียนมักออกเสียงการเติม -ed ทุกอย่างเป็นพยางค์เพิ่มเต็ม: “work-ed”, “play-ed”, “jump-ed”. ผู้พูดเจ้าของภาษาจริง ๆ แทบไม่ทำเช่นนั้นเลย. จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่ของการเติม -ed ไม่มีพยางค์เพิ่มเลย.

มีสามวิธีในการออกเสียง -ed และกฎขึ้นอยู่แค่กับ เสียงสุดท้าย ของคำกริยา.

Rule 1 — /ɪd/: after /t/ or /d/

เมื่อคำกริยาจบด้วยเสียง /t/ หรือ /d/ อยู่แล้ว คุณต้องเพิ่มพยางค์หนึ่งเพื่อให้ได้ยินการเติม:

• want → wanted /ɪd/
• need → needed /ɪd/
• decide → decided /ɪd/

นี่คือกรณี เดียว ที่ -ed เป็นพยางค์แยก.

Rule 2 — /t/: after voiceless sounds

หลังจากเสียงไม่มีการสั่น (voiceless) (/p/, /k/, /s/, /ʃ/, /tʃ/, /f/, /θ/) การเติมจะเป็น /t/ สั้น ๆ เงียบ ๆ:

• work → worked /wɜːkt/
• stop → stopped /stɒpt/
• watch → watched /wɒtʃt/
• laugh → laughed /lɑːft/

Rule 3 — /d/: after everything else

หลังจากสระและเสียงที่มีการสั่น (voiced) การเติมจะเป็น /d/ นุ่มนวล:

• play → played /pleɪd/
• live → lived /lɪvd/
• call → called /kɔːld/

ตรวจสอบอย่างเร็ว: วางมือบนลำคอแล้วพูดเสียงสุดท้ายของคำกริยา. มีการสั่น (buzz) → /d/. ไม่มีการสั่น → /t/. มี /t/ หรือ /d/ อยู่แล้ว → /ɪd/.

Practise with a mini story

I walked home, opened the door, and wanted to sleep. Then I remembered I needed to cook. I washed some rice and called my friend.

นับพยางค์ขณะอ่าน. Walked และ washed มีหนึ่งพยางค์ต่อคำ; ส่วน wanted และ needed จะเพิ่มพยางค์.

HolosAccent ให้คะแนนพยัญชนะสุดท้ายของทุกคำ, ดังนั้นการขาดหรือการเพิ่ม -ed จะเห็นได้ทันที — รายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้สำเนียงอังกฤษของคุณดูมั่นใจมากขึ้น.